با پرواز روح به دوردست ها . در جایی اتراق خواهم داد خیال خود را
در جایی که کسی تنهاست و جسم نیازمند را به سوی آسمان
بی کران گسترده و دست های سبز و لطیف را به نیایش وا داشته.
ای تداعی کننده ی روز مبادا خواهم فهمید تو را در شب های صاف و پر ستاره ی کویر . تنها و به دور از ریا .
مونسی به سوی خود می خوانی و در آن حال صور خیال من همچو یک پرنده بال خواهد گشود به سوی فراخوان دور خلوت انتظار تو
در پی باران تا صبح روشن
کنار تو خواهم نشست... هادی عبدالهیان